cellulit

Co to jest Cellulit?
Cellulit a cellulitis

Przyczyny powstawania cellulitu

Rodzaje cellulitu
Etapy rozwoju cellulitu
Substancje aktywne stosowane w preparatach antycellulitowych


Co to jest Cellulit?

Cellulit (inaczej nazywany obrzękowo-włókniejącym zwyrodnieniem tkanki łącznej, guzkowym twardniejącym zwyrodnieniem tłuszczowym, lipodystrofią typu kobiecego - GLD, zmianami zwyrodnieniowymi tkanki podskórnej, panikulopatią obrzękowo-zwłóknieniowo-stwardnieniową - EFP) to jeden z poważniejszychi częstych kosmetyczno-medycznych defektów skóry. Jest zaburzeniem, które polega na niewłaściwym rozmieszczeniu tkanki tłuszczowej z nadmiernym gromadzeniem się jej w określonych obszarach ciała.

Za nieestetyczny wygląd tzw. „pomarańczowej skórki” odpowiedzialne są patologiczne zmiany o charakterze obrzękowo – włóknistym w obrębie tkanki łącznej podskórnej. Do obszarów ciała najczęściej dotkniętych cellulitem zaliczyć można uda, pośladki, biodra, brzuch i kolana, a rzadziej piersi, ramiona.

Zaburzenia funkcjonowania tkanki tłuszczowej, łącznej a także układu żylno-limfatycznego związane są z powstawaniem cellulitu. Upośledzenie krążenia krwi i chłonki w obszarze tkanki podskórnej osłabia naczynia w układzie żylnym i limfatycznym. W ten sposób rozpoczyna się proces powstawania cellulitu. Tkanka podskórna bogata w tłuszcz jest gorzej ukrwiona. Utrudnia to spalanie tłuszczu, usuwanie toksyn oraz produktów przemiany materii. W niedotlenionej tkance powstaje obrzęk, co utrudnia miejscowe krążenie płynów. Tkanka łączna otaczająca ogniska tłuszczowe zaczyna włóknieć, przez co dochodzi do powstania twardych grudek w tkance podskórnej, które widoczne są na skórze jako wypukłości oraz wgłębienia.

Skóra objęta cellulitem jest mało sprężysta i elastyczna, pokryta zgrubieniami i guzkami. Jej koloryt zmienia się wraz ze stopniem zaawansowania cellulitu. Na początku skóra jest sinawa, w późniejszym stadium zmienia zabarwienie na niebieskawe lub białawe, natomiast ostatecznie przybiera kolor żółtawo-szarawy. O powstaniu świeżych rozstępów skórnych świadczy barwa czerwona, którą zauważyć można w każdym okresie.

Proces rozwoju „pomarańczowej skórki” jest długotrwały i wyróżnić w nim można kilka etapów. W późniejszych fazach cellulitu problemem jest nie tylko niechciany defekt estetyczny, ale również dolegliwości bólowe, które pojawiają się przy uciskaniu zmian. Dawniej uważano, że lipodystrofia związana jest z otyłością, dziś już wiadomo, że dotyczy ona prawie 90% kobiet, niezależnie od wieku i wagi. U mężczyzn cellulit pojawia się znacznie rzadziej (około 2%), występuje tylko w stanach patologicznych i jest mniej widoczny.

Cellulit a cellulitis

W wyniku błędnej teorii mówiącej, iż objawy cellulitu są wynikiem stanu zapalnego tkanki podskórnej, wprowadzono pojęcie cellulitis.

Cellulitis, charakteryzujący się stanem zapalnym tkanki podskórnej, często bywa utożsamiany z cellulitem, którego objawy nie mają jednak cech typowo zapalnych. Obecnie wiadomo już że lipodystrofią typu kobiecego (GLD, cellulit) to patologia tkanki podskórnej, która polega na występowaniu zmian o cechach obrzękowo-zwłóknieniowo-stwardnieniowych. Cellulit przez wielu specjalistów coraz częściej uznawany jest za chorobę. O poważnych dolegliwościach ogólnych organizmu mogą świadczyć mocno zaawansowane zmiany.

Przyczyny powstawania cellulitu

Przyczyn powstawania cellulitu jest wiele, zależne są one od indywidualnych cech osobniczych oraz różnych czynników zewnętrznych.

Do najistotniejszych można zaliczyć: zaburzenia hormonalne, mikrokrążenia i układu limfatycznego, uwarunkowania genetyczne (hormony), czynniki środowiskowe.

Dodatkowo wpływ na powstawanie lipodystrofii mają:
- nadwaga, otyłość,
- stres,
- używki,
- siedzący tryb życia,
- wady postawy,
- długie kąpiele w gorącej wodzie,
- brak aktywności fizycznej,
- dieta bogata w węglowodany, tłuszcze nasycone, nadmiar soli,
- przebyte choroby,
- infekcje ginekologiczne, jelitowe,
- przebyta ciąża,
- niewydolność układu trawiennego.

HORMONY

Jedną z ważniejszych przyczyn powstawania GLD są żeńskie hormony - estrogeny, a w zasadzie ich zbyt wysoki poziom w stosunku do progesteronu. Z tego właśnie powodu cellulit atakuje najczęściej kobiety w okresie dojrzewania, ciąży oraz przed menopauzą.

Łańcuch reakcji zaczyna się od dysproporcji między estrogenem a progesteronem. Efektem tego są nierówności oraz grudki na brzuchu, pośladkach, udach, rzadziej po wewnętrznej stronie ramion lub na piersiach. Panikulopatia u mężczyzn zdarza się sporadycznie. To właśnie estrogeny sprzyjają cellulitowi, ponieważ wpływają na elastyczność i charakterystyczną dla kobiet strukturę tkanki łącznej.

U mężczyzn komórki tłuszczowe i naczynia krwionośne podtrzymywane są mocno przez włókna elastyny i kolagenu, które układają się jak siateczka. U kobiet natomiast tkanka łączna jest bardziej rozciągliwa i elastyczna, gdyż elastyna i kolagen układają się równolegle. Tkanka łączna ulega deformacji - stopniowo traci elastyczność i twardnieje, czego przyczyną jest przesuwanie się między włóknami elastyny i kolagenu komórek tłuszczowych pozbijanych w twarde grudki. Powstałe stwardnienia mogą uciskać na zakończenia nerwowe rozmieszczone w skórze, co w zaawansowanym stadium GLD może powodować ból.

ZABURZENIA MIKROKRĄŻENIA

Estrogeny zwiększają także przepuszczalność naczyń krwionośnych.

Powstawaniu obrzęków sprzyja płyn fizjologiczny, który przenika z krwi do tkanek oraz gromadzi się w przestrzeniach międzykomórkowych. Zaburzenie mikrokrążenia w skórze i tkance podskórnej powodują obrzęknięte tkanki uciskające na naczynia krwionośne, co z kolei przyczynia się do niedokrwienia komórek tłuszczowych. Wytwarzają one i gromadzą w swoim wnętrzu substancje toksyczne z powodu braku tlenu i składników odżywczych. Komórki tłuszczowe zwiększają zatem swe rozmiary poprzez gromadzenie tłuszczu, jak również toksycznych odpadów metabolicznych. Skutkiem tego jest pojawianie się cellulitu już u młodych, szczupłych dziewczyn. Grudki na skórze widoczne są dlatego, że pojedyncza komórka tłuszczowa może powiększyć swój rozmiar aż 10 – krotnie.

ZABURZENIA W UKŁADZIE LIMFATYCZNYM

Substancje toksyczne są zbierane, następnie odprowadzane do węzłów chłonnych, transportowane do nerek i ostatecznie usuwane z ciała dzięki krążącej po organizmie limfie. Sprawność i elastyczność tkanki łącznej mają duże znaczenie dla dobrego funkcjonowania układu limfatycznego. Toksyny, które powinny wędrować do węzłów chłonnych, wnikają w inne tkanki, np. gromadzą się w adipocytach, jeżeli tkanka łączna jest zbyt miękka i przepuszczalna. Zatem, sprawnie funkcjonujący układ limfatyczny, który pomaga usuwać toksyny z komórek tłuszczowych, pośrednio zapobiega powiększaniu się GLD.

CZYNNIKI GENETYCZNE

Geny warunkują dwa czynniki wpływające na osobniczą tendencję do powstawania lipodystrofii. Pośrednio są odpowiedzialne za całkowitą zdolność magazynowania tłuszczu przez kodowanie ilości komórek tłuszczowych, których liczba jest genetycznie uwarunkowana. Drugim czynnikiem jest również genetycznie uwarunkowana produkcja receptorów wiążących tłuszcz na komórkach adipocytów, które przyczyniają się do jego magazynowania. Większe ryzyko powstania cellulitu oraz trudniejsze jego postacie występują u osoby, która ma więcej receptorów na komórkach tłuszczowych lub więcej adipocytów.

CZYNNIKI ŚRODOWISKOWE

Do ważnych czynników zewnętrznych zaliczyć można alkoholizm, nikotynizm, brak aktywności fizycznej, stres, otyłość, codzienne chodzenie w obuwiu na wysokich obcasach, a także osłabienie organizmu. Ważną rolę odgrywa również dieta. Spożywanie dużych ilości tłuszczów, węglowodanów, soli, picie napojów wysokosłodzonych oraz mocnej kawy sprzyjają wystąpieniu cellulitu.

Rodzaje cellulitu

Ze względu na podłoże, na którym się formuje, cellulit można podzielić na cztery rodzaje: twardy, wiotki, obrzękowy (wodny) oraz lipidowy.

W cellulicie twardym występują twarde i bolesne zmiany, które położone są płasko w tkance podskórnej. Obszar skóry objęty tym rodzajem GLD jest szorstki, zbity, a także suchy. Główne okolice, w których występuje to uda i wewnętrzna część kolan oraz pośladki. Cellulit twardy często spotyka się u kobiet poniżej 25. roku życia.

Skóra objęta cellulitem wiotkim jest luźna i mało elastyczna, a w fałdzie, który daje się łatwo ująć wyczuwalne są liczne grudki. Występuje na brzuchu, pośladkach, sutkach, kończynach górnych i dolnych. Powstaje u kobiet około 40. roku życia.

Przyczyną powstawania cellulitu obrzękowego (wodnego) jest gromadzenie się wody w tkankach, przez co tworzą się obrzęki. Kostki, łydki i kolana to miejsca, w których obrzęk pojawia się na początku, następnie woda gromadzi się na udach i pośladkach. Na obrzękniętych tkankach skóra jest napięta, jej konsystencję porównać można do ciasta, dzięki czemu udaje się ją odkształcić pod naciskiem. W tej postaci cellulitu należy odciążać kończyny i unikać butów na wysokich obcasach. W wyniku nieprawidłowego metabolizmu tkanki tłuszczowej powstaje cellulit lipidowy. Głęboko w tkance podskórnej znajdują się grudki, które osiągają spore rozmiary, co jest wynikiem ciągłego odkładania się w nich lipidów.

Etapy rozwoju cellulitu

Można wyróżnić pięć faz rozwoju cellulitu.

W pierwszym stadium objawów nie widać jeszcze gołym okiem, ale po ujęciu skóry w fałd widoczne są delikatnie pobruzdowane guzki. Zastój krwi żylnej oraz wzrost przypuszczalności naczyń krwionośnych dominują na tym etapie.

W drugiej fazie schorzenia pobruzdowania są już widoczne. Przyjmują postać „skórki pomarańczowej”. Na tym etapie występują obrzęki tkanki podskórnej i pierwsze procesy włóknienia tkanki tłuszczowej. Dzięki obrzękowi wywołującemu ucisk na okoliczne komórki tłuszczowe i ich niedotlenienie, a także pobudzającemu ich reakcje zapalne w tkance podskórnej, włókna kolagenowe zaczynają się odkładać. Przez to skóra staje się mało elastyczna i twardsza.

Trzecia faza jest momentem, w którym guzki tkanki tłuszczowej ulegają w pełni rozwiniętemu włóknieniu. Guzki te są bardzo dobrze widoczne na skórze i bolesne przy dotyku.

W czwartej fazie guzki powiększają się, a bruzdy, które je przedzielają są wyraźnie widoczne. W pełni rozwinięte reakcje zapalne, proces sklerotyzacji oraz zaburzenia funkcji naczyń żylnych można zaobserwować na poziomie komórkowym.

Najbardziej nasilony obraz kliniczny występuje w fazie piątej. Widać liczne, duże guzy, które są bardzo bolesne.

Substancje aktywne stosowane w preparatach antycellulitowych

Niezbędnym elementem w przypadku cellulitu jest codzienna pielęgnacja skóry, która polega na zastosowaniu na zagrożone tym defektem miejsca specjalnie przeznaczonych do tego celu preparatów. Preparaty te opierają się głównie na działaniu zawartych w nich substancji aktywnych. Ukierunkowane są one na kilka sposobów działania:

- poprawiają ukrwienie skóry poprzez pobudzenie mikrocyrkulacji w komórkach, dzięki czemu przyspieszają eliminację produktów przemiany materii (tzw. odtoksycznienie skóry),

- pobudzają lipolizę której efektem jest uwolnienie z komórek tłuszczowych wolnych kwasów tłuszczowych,

- działają przeciwobrzękowo,

- zmniejszają przepuszczalność naczyń krwionośnych,

- obniżają poziom glukozy w komórkach mechanizmem niezależnym od insuliny.

Wybrane substancje aktywne, mające zastosowanie w preparatach antycellulitowych to: algi antycellulitowe, arnika górska, flawonoidy, koenzym A, kofeina, kwiat bzu czarnego, L- karnityna, miłorząb japoński, retinol, saponiny, wyciąg z bluszczu pospolitego, wyciąg z kasztanowca, olejki eteryczne.

Algi antycellulitowe - otrzymywane są z mikronizowanych wodorostów morskich, a także kopru morskiego. Zawierają witaminy – głównie C, E oraz z grupy B, fukoidany, polifenole oraz mikro- i makroelementy, takie jak jod, magnez, żelazo, mangan i miedź, które wraz z witaminą C tworzą kompleks odnowy biologicznej tkanki łącznej. Usprawniają przemianę materii, zapewniają aktywną redukcję tkanki tłuszczowej, poprawiają również mikrokrążenie. Algi antycellulitowe remineralizują i działają tonizująco na powierzchnię skóry, wychwytują wolne rodniki oraz poprawiają elastyczność i jędrność skóry. W kuracji antycellulitowej stosuje się także algi zielone i brunatne, które zmniejszają tendencję do zastoju płynów, poprawiają krążenie limfatyczne i metabolizm tłuszczów. Działają energetyzująco na skórę, dzięki czemu skutecznie ją ujędrniają oraz nawilżają. Kwas alginowy ma natomiast zdolność do wiązania toksyn.

Arnika górska - działa przeciwzapalnie, łagodząco, przeciwobrzękowo oraz wspomaga krążenie. Jest bardzo dobrze wchłaniana do głębiej położonych naczyń włosowatych, wzmacnia ich ściany, a także przeciwdziała aglutynacji płytek krwi, przez co zapobiega tworzeniu się skrzepów żylnych.

Flawonoidy - wzmacniają oporność ścian naczyń krwionośnych i zmniejszają ich przepuszczalność poprzez usuwanie anionu nadtlenkowego, dzięki czemu możliwe jest działanie tlenku azotu. Tlenek azotu powoduje rozkurcz naczynia krwionośnego, co przyczynia się do lepszego przepływu krwi. Flawonoidy działają przeciwzapalnie, przeciwutleniająco, przeciwobrzękowo, uszczelniają i uelastyczniają naczynia krwionośne. Są rozpowszechnione w przyrodzie (owoce cytrusowe, arnika, fiołek trójbarwny, rdest ptasi, kwiatostan głogu, ziele ruty, kwiat czarnego bzu). Najczęściej występują w postaci glikozydów.

Koenzym A - zmniejsza nadmiar tkanki tłuszczowej, przyspiesza przemianę materii, aktywuje proces spalania wolnych kwasów tłuszczowych oraz zmniejsza proces ich odkładania w tkance tłuszczowej.

Kofeina - posiada właściwości rozszerzania naczyń krwionośnych i zwiększania przepływu krwi, przyspiesza przemianę materii. Działa bezpośrednio lub poprzez adrenalinę jako antagonista receptorów adenozynowych w komórkach tłuszczowych. Te receptory w normalnych warunkach hamują lipolizę. Kofeina zapobiega powstawaniu obrzęków, dzięki efektywnemu odprowadzaniu limfy. Zwiększa również sprężystość skóry. Związek ten zaliczany jest do grupy alkaloidów purynowych, a główne jego źródło stanowią ziarna kawy, liście herbaty, nasiona guarany, zarodki orzeszków kola. Kofeina wraz z teobrominą oraz teofiliną jest bogactwem antyoksydantów i chroni przed wolnymi rodnikami.

Kwiat bzu czarnego - eliminuje nadmiar wody z przestrzeni międzykomórkowych, dlatego stosuje się go w preparatach antycellulitowych. Posiada także właściwości wygładzające, zmiękczające i łagodzące.

L-karnityna - to substancja witaminopodobna, izomer lewoskrętny, biologicznie czynny. Transportuje kwasy tłuszczowe o długich łańcuchach do komórek, gdzie tłuszcz ulega utlenieniu i przekształcany jest w energię. Dostarczając do komórek karnitynę w naturalny sposób, wspomagamy całą przemianę tłuszczu. Bierze również udział w usuwaniu krótkołańcuchowych kwasów tłuszczowych, które w nadmiarze mają działanie toksyczne. Pełni więc częściowo rolę czynnika detoksykacyjnego.

Miłorząb japoński - uelastycznia naczynka włosowate oraz zmniejsza lepkość krwi. Pobudza ukrwienie i krążenie. Działa regenerująco i silnie przeciwzapalnie.

Retinol - czysta postać witaminy A. Wykazuje właściwości odnowy włókien kolagenowych, ma istotny wpływ na proces rozpadu triglicerydów do wolnych kwasów tłuszczowych, dzięki czemu przyspiesza spalanie tkanki tłuszczowej.

Saponiny - azotowe związki organiczne o charakterze glikozydów. W terapii cellulitu wykorzystuje się takie saponiny, jak escyna ruskogenina, diosgenina. Działają one przeciwobrzękowo i przeciwzapalnie. Z wodą tworzą roztwory koloidalne, które pienią się i zwiększają przepuszczalność błon komórkowych. Ułatwiają wchłanianie i wydzielanie trudno rozpuszczalnych substancji.

Wyciąg z bluszczu pospolitego - otrzymywany ze świeżych liści bluszczu, jest bogatym źródłem flawonoidów i saponin. Usprawnia funkcjonowanie tkanki łącznej, zwiększa jędrność oraz elastyczność skóry. Pobudza drenaż limfatyczny, zmniejsza objawy cellulitu, a także zapobiega nierównomiernemu rozmieszczeniu tkanki tłuszczowej. Ma działanie przeciwobrzękowe i bakteriostatyczne.

Wyciąg z kasztanowca - kwiatostan i kora stanowią surowiec leczniczy, gdyż zawierają mieszaninę triterpenowych saponin, escynę, flawonoidy, kumaryny, garbniki, kwasy polifenolowe oraz cukry. Wyciąg ten wzmacnia skórę, przywracając jej elastyczność. Ma działanie ściągające, przeciwzapalne i przeciwobrzękowe. Wpływa uszczelniająco na ściany naczyń krwionośnych.

Olejki eteryczne - stymulują procesy przemiany materii w skórze i usuwają z niej nagromadzone toksyny (olejek geraniowy, rozmarynowy, bazyliowy, olejki korzenne), zmniejszają istniejące w cellulicie zastoje wody (olejek cedrowy, cyprysowy, jałowcowy, paczulowy, grejpfrutowy) oraz stymulują spalanie triglicerydów (olejek cynamonowy, imbirowy).

W preparatach antycellulitowych stosuje się substancje aktywne, które m.in. działają przeciwobrzękowo, pobudzają lipolizę oraz zmniejszają przepuszczalność naczyń krwionośnych.

Również kosmetologia oferuje wiele metod pomagających zredukować cellulit: masaż, mezoterapię bezigłową, mezoterapię igłową, jonoforezę, ultradźwięki, termoterapię (ciepłem i zimnem). Do każdej z tych metod istnieje sporo przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed przystąpieniem do zabiegu.

Ponieważ cellulit jest defektem trudnym do wyleczenia, nie ma jednej metody, która skutecznie go zredukuje. Trzeba jednak pamiętać, że aby osiągnąć efekty musimy również przestrzegać zdrowej diety, regularnie ćwiczyć oraz stosować pielęgnację domową preparatami antycellulitowymi.

PRZEJDŹ DO OFERTY: Preparaty antycellulitowe »